Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.

Artikel afbeelding

Marloes… te dik of een eetstoornis?

Te dik of een eetstoornis?

Ik krijg weleens de vraag of ik zelf ooit problemen heb gehad met voeding. "Ben je te dik geweest?" Of: "Heb je een eetstoornis gehad?" Met andere woorden: waar komt jouw interesse in voeding vandaan? Een begrijpelijke vraag. Ik ben heel erg gepassioneerd over voeding. Het fascineert met dat je door feitelijk anders te gaan eten, daadwerkelijk gezonder kunt worden. Soms kan medicatie worden afgebouwd, verminderen de symptomen van een ziekte, krijgen mensen hun energie en fitheid terug of ze vallen af. Afvallen geeft zelfvertrouwen, ik zie dat mensen dan echt weer gaan stralen. Prachtig om te zien.

Terug naar de vraag. Nee, ik ben nooit te zwaar geweest. Nee, ik heb geen eetstoornis gehad. Dat betekent niet dat ik daardoor geen inlevingsvermogen heb. Sterker nog, ik durf wel te zeggen dat een van mijn grootste kwaliteiten mijn empathie is. Dit is iets wat ik ook vaak terug hoor van mijn cliënten.

Bezoek aan de diëtist

Toch ben ik vroeger weleens bij een diëtist geweest. In een ver verleden, voordat ik überhaupt nadacht over dat je door anders eten mensen gezonder kunt maken. Ondanks het feit dat ik gelukkig geen eetstoornis had, werd ik in mijn middelbare schoolperiode wel uitgemaakt voor ‘anorexia patiënt’. Dat was dus de reden dat ik bij de diëtist zat, ik wilde juist graag dikker worden!

'Anorexia patiënt'

Gelukkig heeft het pesten niet lang geduurd. Dit was absoluut een van de minder leuke periodes in mijn leven. Ik werd hier heel erg onzeker door. Sowieso vind ik pesten iets vreselijks. In mijn geval was ik er niet alleen verdrietig over, maar ook boos, omdat het simpelweg niet zo was. Ik ben een lange dame (1,82 m) en ja, in mijn puberteit was ik gewoon een enorme slungel. Lang en dun, zonder vorm. Daarnaast speelde er nog een medisch probleem, waar ik toen nog geen weet van had.

'Pijn in de zij' en weinig eetlust

Ik kon tot ongeveer 12 jaar niet goed eten. Ik was snel misselijk en kreeg het eten letterlijk niet weg. Ik kon volgens mijn moeder wel een uur doen over één boterham. Kokhalzend en wel, lukte het mij met moeite om dan één boterham te eten. Ook was ik vaak ziek. Overgeven, overgeven, overwegen. Ik klaagde altijd over ‘pijn in mijn zij’. Artsen dachten aan een spastische darm of dat ze dachten dat ik psychische klachten had. Gelukkig was dat niet waar, ik heb een fantastische jeugd gehad. Ik ben opgegroeid in een fijn gezin, met goede vriendinnen om me heen.

Duidelijkheid... het was mijn nier

Psychisch onderzoek wees dan ook niets uit. Jaren later, op aandringen van mijn moeder toen er een echo gemaakt werd van mijn buik, was het meteen duidelijk. Er was een probleem met het afvoerbuisje van mijn linkernier. Het vocht daar kon niet snel genoeg weg. Daardoor bleef het vocht te lang in de nier staan, waardoor mijn hele nier is uitgerekt. Dat veroorzaakte de pijn, het ontbreken van eetlust en misselijk zijn. Snel daarna werd ik geopereerd en ik knapte heel snel op. Helaas heeft mijn linker nier wel schade opgelopen: deze functioneert nog voor ca. 50%. Gelukkig is mijn andere nier goed en kan ik hier dus 100 mee worden. Na de operatie voelde ik me al snel beter. Ik kreeg meer eetlust en ging beter eten. Na een aantal jaar was ik niet meer zo mager zodat ik me kon verstoppen achter een bezemsteel, zoals iemand mij wel eens had gezegd.

Op October 16, 2018